Η Ελλάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης!

Πέρασαν κι όλας 7 χρόνια... Αν στο ποδόσφαιρο υπήρχαν νόμοι, τότε καταργήθηκαν στις 4 Ιουλίου του 2004. Η μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών στην ιστορία του αθλήματος. Το πρώτο αουτσάιντερ της διοργάνωσης, η Εθνική Ελλάδος κατάφερε να κατακτήσει το ευρωπαϊκό κύπελλο.
Μια ομάδα, η οποία είχε συμμετάσχει ξανά στο ίδιο τουρνουά, 24 χρόνια πριν... Μια ομάδα, της οποίας το πρωτάθλημα ήταν (και είναι) ένα από τα πιο αναξιόπιστα και κακής ποιότητας στην Ευρώπη.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
 
Το γκολ του Χαριστέα στον τελικό και το σφύριγμα της λήξης ήταν από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή μου. Ομως η πιο ανατριχιαστική ήταν λίγα λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα όταν μέσα σε ένα γήπεδο του εξωτερικού, στο «Ντα Λουζ» της Λισσαβόνας, 25.000 Ελληνες από κάθε γωνιά της γης τραγουδούσαν όλοι με μια φωνή τον Εθνικό μας Υμνο. Εβλεπες συμπατριώτες μας από Kύπρο, Αυστραλία, Η.Π.Α., Καναδά, Γερμανία, Αγγλία, Αφρική, Ασία, από κάθε νησί και κάθε πόλη της Ελλάδας να τραγουδούν όλοι μαζί, για την Εθνική της χώρας μας, όλοι μαζί για τη νίκη.


Σε κάθε παιχνίδι που δίναμε, οι αντίπαλοί μας ήταν το φαβορί! Και σε κάθε παιχνίδι κερδίζαμε! Την οικοδέσποινα Πορτογαλία την κερδίσαμε και στην πρεμιέρα, αλλά και στον τελικό. Κι αν θυμάμαι καλά, στον τελικό οι Πορτογάλοι δεν δημιούργησαν καμία κλασική ευκαιρία σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Ήμασταν καλύτεροι, όπως και στο πρώτο ματς. Καλύτεροι ήμασταν και από τους Γάλλους και αρκετά τυχεροί απέναντι στους Τσέχους, αλλά και με τους Ρώσους, οι οποίοι έχασαν μεγάλη ευκαιρία προς το τέλος του αγώνα για να κάνουν το 3-1 και να δώσουν την πρόκριση στους Ισπανούς! Στα τρία νοκ - αουτ παιχνίδια με Γαλλία, Τσεχία και στον τελικό με την Πορτογαλία, ο μόνος που κατάφερε να σκοράρει ήταν ο... Τζίμι Τζαμπ που μπήκε μες στα δίχτυα λίγο πριν το τέλος !

Πάντα θα βρίσκουμε την ευκαιρία να ισοπεδώνουμε τα πάντα. Οπως για παράδειγμα εκείνοι που ισχυρίζονται ότι δεν παίξαμε καλή μπάλα. Μα Βραζιλία ή Ισπανία δεν είμασταν ποτέ, για αυτό και ήταν απίθανο το αποτέλεσμα. Και πλέον, ακόμα και η Βραζιλία πρώτα κοιτάει την άμυνα... Υπάρχουν και τα... πνεύματα αντιλογίας που λένε ότι η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν όταν οι Δανοί σηκώθηκαν από τις διακοπές τους σε Κρήτη και Χαλκιδική, πήραν τη θέση της Σερβίας και κατέκτησαν το ευρωπαϊκό. Ομως οι Δανοί είχαν στο ρόστερ τους παίκτες παγκόσμιας κλάσης όπως ο Λάουντρουπ και ο Σμάιχελ και ως εθνική είχαν μια σημαντική προϊστορία στο ποδόσφαιρο. Εμάς δεν μας ήξερε ούτε η... μάνα μας. Τέλος πάντων, όλοι οι παίκτες της Εθνικής μας έδωσαν το 100% και κατάφεραν το ακατόρθωτο. Ομως...

Πιστεύω ακράδαντα πως αν έλειπε κάποιος από τους παίκτες, ίσως και να φτάναμε στον τελικό, όμως αν δεν υπήρχε ο Ρεχάγκελ, τότε σίγουρα δεν θα τα καταφέρναμε. Με οποιονδήποτε άλλο προπονητή δεν θα πετυχαίναμε τίποτα. Ηταν άσχημο και αχαριστία όταν αρκετοί άρχισαν να καταφέρονται εναντίον του. Μας χάρισε κάτι που δεν το είχαμε φανταστεί ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα, αλλά εμείς πάντα βρίσκαμε κάτι για να τον κατηγορήσουμε...

Αυτός που άκουσε τα χειρότερα όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο Χαριστέας. Η αχαριστία στον μεγαλύτερό του βαθμό. Μέχρι και το γκολ στον τελικό σημείωσε. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να πω κακή κουβέντα για τον Χαριστέα. Πιθανότατα τις επόμενες χρονιές δεν άξιζε να αγωνίζεται στην Εθνική μας. Είχε μεγαλώσει, ήταν πιο αργός, δεν... έστριβε και οτιδήποτε άλλο, αλλά όχι και να τον βρίζουμε. Δεν θα μπορούσα ποτέ να καταφερθώ εναντίον οποιουδήποτε μέλους της Εθνικής που κατέκτησε το ευρωπαϊκό. Μας προσέφεραν αυτή την απίστευτη χαρά, στιγμές που θυμόμαστε ξανά τώρα και όλοι μαζί αναπολούμε, χαιρόμαστε και ανατριχιάζουμε... Τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων έχουν από τότε να δείξουν κάτι καλό για τη σημερινή Ελλάδα. Μόνο πυρκαγιές, έξαρση της εγκληματικότητας, βία και ξύλο...

Δεν ξέρω πότε κι αν ποτέ θα δούμε ξανά εκατομμύρια Ελληνες σε όλο τον πλανήτη να βγαίνουν στο δρόμους με δάκρυα χαράς και να πανηγυρίζουν όλοι μαζί. Μέχρι στιγμής πάντως μόνο ο αθλητισμός το κατάφερε. Το 1987 η Εθνική του μπάσκετ και το 2004 η Εθνική του ποδοσφαίρου. Κι αν κάποτε επαναληφθούν παρόμοιες σκηνές, λογικά μόνο κάποια Εθνική μπορεί να μας τις προσφέρει. Για αυτό είναι ευχή μου να την αγαπάμε και να την σεβόμαστε, για αυτό που είναι και για αυτά που μας προσέφερε...

Είναι μοναδικό συναίσθημα να ξέρεις ότι την ίδια στιγμή εκατομμύρια συμπατριώτες σου σε όλο τον κόσμο, πανηγυρίζουν και είναι ευτυχισμένοι για το ίδιο πράγμα για το οποίο πανηγυρίζεις και χαίρεσαι κι εσύ. Δείτε στα βίντεο τη στιγμή του εθνικού ύμνου, το γκολ του Χαριστέα από ερασιτεχνική λήψη, καθώς και πανηγυρισμούς από Ελληνες του εξωτερικού.
Ακόμα και σήμερα έχω στον τοίχο του δωματίου μου τις αφίσες με το κύπελλο, το γκολ του Χαριστέα, τον Ρεχάγκελ και ολόκληρης της ομάδας. Και θα μείνουν εκεί και για όταν με αξιώσει ο Θεός και κάνω γιο για να κοσμούν το δικό του δωμάτιο.







http://www.aek365.gr/article.php?id=130116

Το πιο περίεργο σπίτι στον κόσμο!

Στα τέλη της δεκαετίας του '90 η Joanne Ussary έχασε το σπίτι της μετά από πυρκαγιά. Αποφάσισε να κάνει κάτι καινοτομικό και να φτιάξει ένα σπίτι που δύσκολα θα καιγόταν. Αγόρασε λοιπόν ένα μεταχειρισμένο Boeing 727 και το μετέστρεψε σε σπίτι! Το αεροπλάνο της κόστισε 2000 ευρώ. H μεταφορά της κόστισε  3.000 ευρώ και 20.000 η ανακαίνιση. Στη σκάλα μπαίνεις με τηλεχειριζόμενη γκαραζόπορτα και υπάρχει ένα τζακούζι στο πιλοτήριο. Το σπίτι έχει συνολικά 80 παράθυρα. Ιδού το αποτέλεσμα:

Φιλοπατρία και αναρχία.

Ενα από τα βασικά χαρακτηριστικά των αναρχικών της γενιάς μας είναι ότι αντιπαθούν ότι σχετίζεται με σύνορα, πατρίδες και σημαίες. Ορισμένα από τα συνθήματά τους είναι: "Κάτω τα κράτη και οι πατρίδες", "Πατρίδα μας όλος ο κόσμος", "Δεν είμαι Ελληνας, είμαι άνθρωπος", "Φαντάζει ωραία, καμμένη η σημαία" κ.α.

Την ίδια στιγμή, η Παγκοσμιοποίηση και η Νέα Τάξη Πραγμάτων έχουν προκαλέσει σε μεγάλο βαθμό την κρίση στον πλανήτη μας και την αυξανόμενη τάση τα πολλά να πηγαίνουν στους λίγους και ο λαός να δεινοπαθεί έχοντας τα λίγα. Βασικά χαρακτηριστικά της Νέας Τάξης Πραγμάτων είναι και εδώ, ο περιορισμός των εθνικών συνόρων, η διαστρέβλωση της ιστορίας, η κατάργηση των εθίμων και παραδόσεων. Παρά το γεγονός, ότι οι αναρχικοί δηλώνουν κατά της Παγκοσμιοποίησης, στην ουσία και στην πράξη πρεσβεύουν τις ίδιες αρχές και ιδέες.

Ωστόσο, το πιο ανατρεπτικό στοιχείο για τους αναρχικούς της γενιάς μας, τους αντιεξουσιαστές, τους ελευθεριακούς κ.α. είναι πως ένας από τους πατέρες και σπουδαιότερους θεωρητικούς του αναρχισμού, ο Ρώσος Μιχαήλ Μπακούνιν, του οποίου τα βιβλία θα πρέπει να έχουν διαβάσει όσοι αυτο-χαρακτηρίζονται ως αναρχικοί, κατέγραψε στα βιβλία του (Γαλλική έκδοση των απάντων Μ. Μπακούνιν, τόμος I, σελ. 225 -227, μετ. Πόλυ Γκέκα, εκδ. Πλέθρον) και (Μιχαήλ Μπακούνιν, Γράμματα για τον Πατριωτισμό,1869) απόψεις υπέρ της πατρίδας και του πατριωτισμού, δηλώνοντας πως είναι "πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα".

"...Η πατρίδα, η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό ταυτόχρονα. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή. Δεν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή, παρά μόνο ότι είναι καθολικό, κοινό σ’ όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι λοιπόν αρχή. Αλλά αυτό που είναι η αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε. Η καταπίεση της είναι έγκλημα, γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. Γι’ αυτό λοιπόν αισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας..."
"...Η πατρίδα αντιπροσωπεύει το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου,ομάδας ανθρώπων,ενώσεων,κοινοτήτων,περιοχών,να ζούν,να σκέφτονται,να θέλουν και να δρουν κατά τον τρόπο τους,που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της μακρόχρονης ιστορικής εξέλιξης.
Υποκλίνομαι λοιπόν μπρος στην παράδοση και την ιστορία των λαών, γιατί είναι το αίμα και η σάρκα,η σκέψη και η θέληση κάθε λαού.Γι αυτό, ειλικρινά, είμαι ο πατριώτης όλων των καταπιεσμένων πατρίδων. Είμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα..."

Ετσι, ο ίδιος ο Μπακούνιν, από τους βασικότερους θεωρητικούς της αναρχίας, ανατρέπει ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των "νεο-αναρχικών". 

Όσον αφορά στις σημαίες, οι ίδιοι οι αναρχικοί σηκώνουν σημαίες με το σήμα της αναρχίας ή με τις ερυθρόμαυρες λωρίδες. Αν όμως κάποιος τις κάψει, σίγουρα θα προσβληθούν.

Η έλλειψη σεβασμού προς τη διαφορετικότητα των συνανθρώπων μας και ο ολοκληρωτισμός αποτελούν μορφές του φασισμού. Δεν χωράει αμφιβολία ότι οι αναρχικοί δεν θα ήθελαν να αποκαλούνται δολοφόνοι, επειδή ανάμεσά τους υπάρχουν αναρχικοί που σκότωσαν τους υπαλλήλους της MARFIN. Αν χαρακτηρίσουμε όλους τους αναρχικούς δολοφόνους, αυτό αποτελεί ολοκληρωτισμό. Οπως εξάλλου κι αν χαρακτηρίσουμε όλους τους αστυνομικούς δολοφόνους, όλους τους παπάδες παιδεραστές, όλους τους γιατρούς απατεώνες κ.ο.κ. Φασισμό λοιπόν διακρίνουμε όχι μόνο στην άκρα δεξιά, αλλά και στην άκρα αριστερά. Αμφότερα πολιτεύματα διέπονται από τον φανατισμό και τη βία, τομείς που καταδικάζονται απερίφραστα από όσους επιθυμούν να ζουν σε έναν ειρηνικό και δίκαιο κόσμο.

Αντίθετα, φιλοπατρία είναι ένα υγιές και όμορφο συναίσθημα που νιώθουμε όταν παρατηρούμε τις ξεχωριστές και μαγικές πτυχές του τόπου όπου γεννηθήκαμε. Φιλοπατρία είναι το συναίσθημα που νιώθουμε όταν διασχίζουμε το Αιγαίο Πέλαγος και βλέπουμε στο βάθος τα λευκά σπίτια των Κυκλάδων. Φιλοπατρία είναι όταν χορεύουμε ένα ξεχωριστό ζεϊμπέκικο. Οταν διαβάζουμε τον Ομηρο και την Ιλιάδα. Φιλοπατρία είναι όταν ακούμε το "Αξιον Εστί", όταν κοιτάζουμε με θαυμασμό την Ακρόπολη, τους Δελφούς, τα Μετέωρα, το Αγιον Ορος, την Αρχαία Ολυμπία, τις Μυκήνες και την Κνωσό. Φιλοπατρία είναι να βλέπεις τους αετούς να πετούν πάνω από τα ελληνικά όρη και τα άγρια άλογα να καλπάζουν στις πεδιάδες.

Φιλοπατρία πρέπει να νιώθει για τον τόπο του κάθε άνθρωπος στον πλανήτη. Διότι κάθε χώρα έχει πράγματα άξιων θαυμασμού, κάθε πολιτισμός έχει όμορφα πράγματα να δώσει, έχει να διδάξει.

Η φιλοπατρία είναι αντίθετη σε κάθε μορφή βίας και μίσους, από όπου κι αν προέρχεται...

Φωτογραφίες από την εκτέλεση των Ελληνων από τους Γερμανούς στην Κρήτη.

Τον Ιούνιο του 1941 οι στρατιώτες της Ναζιστικής Γερμανίας μπήκαν στο Κοντομαρί Χανίων και εκτέλεσαν 25 συμπατριώτες μας ως αντίποινα για τις απώλειές τους κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης. Συγκεκριμένα, εκτέλεσαν εν ψυχρώ όσους άνδρες βρήκαν, ηλικίας 18 έως 50 ετών. Επέζησαν μόνο τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωριού. Μια μέρα μετά, οι ναζί προχώρησαν στην εκτέλεση άλλων 180 Ελλήνων, τους κατοίκους του χωριού Καντάνου. Μαζί με εκείνους έσφαξαν τα ζώα τους και πυρπόλησαν τα σπίτια. Το έγκλημα αυτό έγινε γνωστό ως το "Ολοκαύτωμα της Καντάνου". Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από την εκτέλεση στο Κοντομαρί και ανήκουν στον Γερμανό υπολοχαγό Franz - Peter Weixler, o οποίος κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία λόγω της διαρροής των φωτογραφιών. Οι οικογένειες των θυμάτων και το ελληνικό κράτος δεν αποζημιώθηκαν ποτέ. Αντίθετα, σήμερα 70 χρόνια μετά οι Γερμανοί μάς ζητούν την αποπληρωμή όλων των χρεών προς εκείνους...

Ελλάς - Σοβιετική Ενωση 103 - 101, Ευρωμπάσκετ 1987.

 

Οσοι είστε 30 χρόνων και πάνω θα θυμάστε με δάκρυα στα μάτια το έπος του 1987. Σαν σήμερα πριν από 24 χρόνια η Εθνική Ελλάδος του Νίκου Γκάλη και των συμπαικτών του ταρακούνησε τα θεμέλια του παγκοσμίου μπάσκετ κατακτώντας το ευρωπαϊκο κύπελλο (Διαβάστε το άρθρο ακούγοντας το Final Countdown, ο ύμνος του ευρωμπάσκετ. Βρίσκεται στο κάτω μέρος της σελίδας).

TΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στο Δημοτικό Σχολείο ζήσαμε οι περισσότεροι στιγμές ανέμελες και ξέγνοιαστες, γεμάτες κέφι και παιχνίδι. Ούτε διάβασμα, ούτε άγχος για δουλειά, ούτε φόβος... Ιδιαίτερα τότε, τη δεκαετία του '80. Αν και δεν είχα ζήσει λοιπόν πίκρες και δυστυχίες, ήξερα καλά πως η 14η Ιουνίου του 1987 ήταν τότε η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου (η επόμενη ήταν η 4η Ιουλίου 2004)...

Αν εξαιρέσουμε το ευρωπαϊκό της ΑΕΚ, ο ελληνικός αθλητισμός και ιδιαίτερα ο ομαδικός δεν είχε να προσφέρει στον λαό σπουδαίες επιτυχίες. Η Εθνική Ελλάδος ήταν το 1987 μια μικρομεσαία ομάδα. Η Γιουγκοσλαβία ήταν η ντριμ τιμ. Είχε στη σύνθεσή της παίκτες από Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Μαυροβούνιο... Καταφέραμε δύο φορές, μία στους ομίλους και μία στον ημιτελικό να κερδίσουμε την ομάδα που είχε στο ρόστερ της μεταξύ άλλων τους Ντράζεν Πέτροβιτς, Ντίβατς, Κούκοτς, Ράντζα, Πάσπαλιε, Βράνκοβιτς! Η Σοβιετική Ενωση ήταν μια ομάδα - μεγαθήριο με παικτάδες από Ρωσία, Λετονία, Λιθουνία, Εσθονία (Μαρτσουλιόνις, Γιοβάισα, Βολκόφ, Κουρτινάιτς, Τσατσένκο, Τιχονένκο, Βάλτερς)...

Επιπλέον, η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία και το Ισραήλ ήταν πολύ δυνατές ομάδες με εξαιρετική προϊστορία απέναντι στην Εθνική μας. Τους Ιταλούς αποκλείσαμε στα προημιτελικά και ενώ οι «ατζούρι» προέρχονταν από το απόλυτο νικών στους ομίλους με 5-0.

Ολοι έβαλαν το λιθαράκι τους, όλοι υπερέβαλαν εαυτό για να φτάσουμε σε εκείνο τον άθλο. Ομως χωρίς τον Νίκο Γκάλη όχι μόνο δεν θα κατακτούσαμε το κύπελλο, αλλά και το μπάσκετ θα ήταν για τους Ελληνες ότι είναι σήμερα για την Τσεχία ή το Βέλγιο...
Ηταν απίστευτο το γεγονός ότι χάρη στον Γκάλη οι Ελληνες ήταν τότε φίλαθλοι και όχι οπαδοί, με αποτέλεσμα να υποστηρίζουν τον Αρη στο μπάσκετ. Την Πέμπτη το βράδυ παρακολουθούσαμε τις μάχες του απέναντι σε Μπαρτσελόνα, Σκαβολίνι, Γκιουγκοπλάστικα, Τρέισερ και πανηγυρίζαμε για τις νίκες του.

Σήμερα, ορισμένοι τοποθετούν τον Διαμαντίδη πιο ψηλά από τον Γκάλη. Ηταν λάθος μιας αθλητικής εφημερίδας που μετά τον τελικό του του Φάιναλ Φορ της Βαρκελώνης είχε ως τίτλο «Διαμαντίδη ξεπέρασες τον Γκάλη». Ηταν λάθος, διότι δεν έπρεπε να βάλει αυτό το δίλημμα. Οι καλύτεροι δεν πρέπει να συγκρίνονται μεταξύ τους, διότι είναι οι καλύτεροι.

Εγώ πάντως, επειδή θυμάμαι σαν χθες το 1987 και τα μαγικά του Γκάλη, ποτέ δεν θα πω ότι κάποιος Ευρωπαίος τον ξεπέρασε. Ισως να μην έπαιζε άμυνα, ίσως δεν έκλεβε, ίσως να μην έπαιρνε ριμπάουντ, αλλά ούτε ο Μαραντόνα σούταρε με το δεξί, ούτε έκανε τάκλιν, ούτε έβαζε γκολ με κεφαλιά...

Ο Νίκος Γκάλης ήταν ένας και μοναδικός. Και οι υπόλοιποι θα βάλουν σε όλοι τους την καριέρα το πολύ 2-3 φορές τα απίστευτα εκείνα καλάθια που ο Γκάλης έβαζε σε κάθε αγώνα! Και ήταν αυτός που μας έκανε να παίρνουμε στο σχολείο εκτός από τα βιβλία και την πορτοκαλί μπάλα με τα... σπυριά. Κι όσο κι αν είμαι ποδοσφαιρόφιλος, όσο κι αν λατρεύω το ποδόσφαιρο, όσο κι αν το ποδόσφαιρο είναι η ζωή μου, ο Νίκος Γκάλης θα παραμείνει πάντα το είδωλό μου.

Θυμάμαι αμέσως μετά τον τελικό σε κάθε προαύλιο ελληνικού σχολείου τοποθετούνταν μπασκέτες ή αντικαθίστανται οι προηγούμενες που είχαν σκουριάσει και είχαν σπασμένο ταμπλό.

Θυμάμαι ότι όλοι προσπαθούσαμε στα διαλείμματα ή στην ώρα της γυμναστικής να μιμηθούμε τις κινήσεις και τα σπασίματα μέσης του Γκάλη. Εκείνοι που είχαμε το μικρόβιο του δημοσιογράφου από τότε, κάναμε την περιγραφή του τελικού και ιδιαίτερα τις βολές του Αργύρη Καμπούρη ή το καλάθι του Γκάλη ανάμεσα στα 4 μεγαθήρια των Σοβιετικών.

Θυμάμαι ότι η PANINI έβγαλε για πρώτη φορά άλμπουμ με αυτοκόλλητα για το μπάσκετ...

Βλέποντας στο youtube ολόκληρο τον τελικό (το βίντεο έχει επισυναπτεί μαζί με το άρθρο), ένιωσα την καρδιά μου να πάλλεται με τον ίδιο ρυθμό με τότε, όταν είδα στο τελευταίο δευτερόλεπτο της κανονικής διάρκειας το καλάθι των Σοβιετικών που θα τους χάριζε το κύπελλο. Μας πήρε τότε μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να διαπιστώσουμε ότι ήταν εκπρόθεσμο και δεν το μέτρησε η γραμματεία. Οι δύο βολές του Καμπούρη πανηγυρίστηκαν σαν τα γκολ της Εθνικής στο ευρωπαϊκό του 2004 και το άστοχο τρίποντο του Γιοβάισα στη λήξη της παράτασης μου χάρισε την ευκαιρία να βγω στους δρόμους και στις πλατείες και να πανηγυρίσω ξέφρενα μαζί με τους υπόλοιπους συμπατριώτες μου σε όλο τον κόσμο και κάτω από τον ρυθμό του "Final countdown". Και βέβαια μου έδωσε τη δυνατότητα να θυμάμαι και να διηγούμε σήμερα εκείνη την εμπειρία, 24 ολόκληρα χρόνια μετά...

Και για να είναι ακόμα πιο αγνές, αθώες και πολύτιμες οι στιγμές εκείνες, παρατήρησα ότι καθόλη τη διάρκεια του τελικού δεν ακούστηκε κανένα υβριστικό σύνθημα από την κερκίδα. Το πιο βαρύ ήταν «εδώ θα γίνει ο τάφος σας». Επίσης, όπως θα δείτε στο βίντεο, η ΕΡΤ συνδέθηκε αμέσως μετά τον τελικό με την ασφαλέστατη τότε πλατεία Ομονοίας στην οποία υπήρχε ακόμη ο γυάλινος δρομέας!

Αδίκησα τον Παναγιώτη Γιαννάκη, τον Φάνη Χριστοδούλου, ο οποίος υπήρξε ένας από τους πιο ολοκληρωμένους ευρωπαίους παίκτες, και τα υπόλοιπα παιδιά, τους Φασούλα, Ανδρίτσο, Καμπούρη, Φιλίππου, Ιωάννου, Ρωμανίδη, Σταυρόπουλο, Λινάρδο, καθώς και τον κόουτς Κώστα Πολίτη. Παρακαλώ συγχωρέστε αν το μισό άρθρο είναι αφιερωμένο στον Νίκο Γκάλη. Ομως σήμερα, στα 32 μου χρόνια, ο αθλητής αυτός μου προκαλεί τα ίδια συναισθήματα και την ίδια συγκίνηση όπως τότε, στα 8 μου...

http://www.aek365.gr/article.php?id=126063

Η στοργή της μάνας - γάτας

Το νεογέννητο γατάκι περνάει συνεχείς κρίσεις. Η μητέρα του είναι δίπλα του και θα το αγκαλιάσει με τρυφερότητα, στοργή και αγάπη, δείχνοντας ότι μητρικό ένστικτο επικρατεί στο υπέρτατο βαθμό και ανάμεσα στα ζώα.

Το δυσκολότερο δίλημμα της ζωής του...

Ενας πατέρας βρέθηκε μπροστά σε ένα ανεπανάληπτο δίλημμα ζωής ή θανάτου. Είχε μόλις λίγα δευτερόλεπτα καιρό για να πάρει την απόφαση... (η φωτογραφία είναι δωράκι. Πρέπει όμως να πατήσετε επάνω της για να δείτε το κόλπο που κάνει)

La mano de Dios. O Mαραντόνα τραγουδάει με τις κόρες του.

O Mαραντόνα τραγουδάει σε μπαράκι στην Αργεντινή ένα τραγούδι που γράφτηκε για τον ίδιο: "La mano de Dios" (σ.σ. το χέρι του Θεού). Σε στίχους Αλεχάντρο Ρομέρο και μουσική Ροντρίγκο. Δείτε επίσης από το 3ο λεπτό και έπειτα τις δυο κόρες του από τα πρώτα τους βήματα, πώς αντιδρούν όταν τον βλέπουν στην τηλεόραση και ακούστε τες να τραγουδούν.

Aκρίβεια...

Τότε και τώρα.

ΤΟ ΠΙΟ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΣ, ΠΙΣΤΟ ΟΝ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΜΑΣ, Ο ΣΚΥΛΟΣ.

Aνιδιοτελής αγάπη και δάκρυα. Δείτε το βίντεο.

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΑΜΟΥ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ !

Προσωπικά βγάζω το καπέλο στον γαμπρό. Η ιδέα του ήταν φοβερή. Είναι καινοτόμος. Πιστεύω πως κάθε άνδρας τον παραδέχεται και κάθε γυναίκα θα ήθελε να δεχόταν μια ανάλογη πρόταση γάμου. Γυναίκες: "Απολαύστε!" και άνδρες: "Πάρτε μάθημα απ'τον άρχοντα!"

Δείτε την ζωή αισιόδοξα. Ακόμα ένα συγκλονιστικό βίντεο.

Τέσσερα λεπτά από τον χρόνο σας για να δείτε αυτό το πολύτιμο βίντεο. Ισως μας βοηθήσει να δούμε τη ζωή μας από μια άλλη οπτική γωνία, με λιγότερη μεμψιμοιρία και περισσότερη αισιοδοξία.
(H μουσική αποτελεί σύνθεση του εξαιρετικού, Ιταλού μουσικοσυνθέτη Νίνο Ρότα για το έργο Ρομέο και Τζουλιέτα, το 1968)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΑΛΙΑ (1)...

Η Ακρόπολη με τον τσοπάνη και τα πρόβατα

Ομόνοια, Δεκαετία του 60' πριν ακόμα τοποθετήσουν τον γυάλινο δρομέα.



Βούλα. Δίπλα στην εκκλησία που διακρίνεται, βρίσκεται το Ασκληπιείο Νοσοκομείο.



Κατοχή. Τραμ. Πέραμα.



Κατοχή πάλι, κόσμος στην ουρά περιμένει για πετρέλαιο.



Οι περισσότεροι από εσάς πιθανότατα θα έχετε ακούσει σίγουρα το τραγούδι "Αποβραδίς ξεκίνησα" (σ.σ. Χατζηκυριάκειο), του Μπαγιαντέρα. Ενα από τα αυθεντικά ρεμπέτικα τραγούδια. Η πρώτη παράγραφος του τραγουδιού λέει: "Αποβραδίς ξεκίνησα για το Χατζηκυριάκειο και για τον Αγιο Νείλο". Στη φωτογραφία βλέπετε την ανηφορίτσα όπου βρίσκεται ο Αγιος Νείλος".




Ορίστε και το τραγούδι...

AΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΑΦΟΡΜΗ...

Η κατάσταση στην Ελλαδίτσα μας έχει γίνει πλέον ανεξέλεγκτη. Οσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο ισχυρή και νοσταλγική ακούγεται η φράση "κάποτε κοιμόμασταν με ανοιχτές τις πόρτες".
Πρόλαβα εκείνες τις όμορφες, ξέγνοιαστες και αθώες εποχές τη δεκαετία του '80 που από τα πέντε μου πήγαινα μόνος μου με τα πόδια στο σχολείο και που έπαιζα στην αλάνα μέχρι αργά το βράδυ χωρίς ούτε εγώ, ούτε οι γονείς μου να φοβούνται κάτι. Ισως να μην το ξαναζήσει η χώρα μας ποτέ, αλλά πάντα θα ζω με την ελπίδα ότι τα παιδιά μου θα παίζουν και θα ζουν ανέμελα και άφοβα...
Τα ξημερώματα της Τρίτης ένας 44χρονος συμπατριώτης μας πήγε να ζήσει την ομορφότερη στιγμή της ζωής του, την γέννηση του παιδιού του. Ηθελε να καταγράψει τις στιγμές στην βιντεοκάμερά του. Τρεις μελαψοί τύποι έβγαλαν μαχαίρι και τον δολοφόνησαν χωρίς οίκτο... Δεν ήταν η πρώτη φορά, ούτε και η τελευταία. Θα μπορούσα κι εγώ, θα μπορούσες κι εσύ να ήσουν στη θέση του. Ηταν απλά θέμα συγκυριών... Πριν μερικά χρόνια όμως δεν ήταν. Για να χάσεις τη ζωή σου στην Ελλάδα έπρεπε, είτε να ήσουν μπλεγμένος, είτε να προκαλέσεις. Σήμερα όμως ο καθένας μας μπορεί να δολοφονηθεί αναίτια και αυτό είναι άδικο. Είναι κρίμα. Και έτσι, η Ελλάδα μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Και όσοι αγαπάμε τον τόπο, την κοινωνία, τη ζωή και τους συνανθρώπους μας, στεναχωριούμαστε αφάνταστα για αυτή την κατάντια...
Συλλυπητήρια στη μητέρα και στα ορφανά -πλέον- παιδιά του θύματος...

H ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Το βίντεο διαρκεί μόλις 1' 50''. Μέσα σε αυτό το διάστημα ο σεναριογράφος του βίντεο κατάφερε να αποτυπώσει τη δύναμη των λέξεων...

Ο σκύλος, η φώκια και το δελφίνι. Μια ιστορία που θα αγαπήσετε.

 Τρία από τα πιο υπέροχα πλάσματα του Θεού και της φύσης, το δελφίνι, η φώκια και ο σκύλος έχουν την ικανότητα να ξυπνήσουν μέσα μας τα πιο δυνατά συναισθήματα. Ο Γκρίζλι είναι ο σκύλος που θα δείτε στο υπέροχο βίντεο. Πριν μερικά χρόνια πήγε μαζί με το αφεντικό του σε μια παραλία της Καλιφόρνια, στην Αμερική. Εκεί βρήκαν μια ετοιμοθάνατη φώκια. Την πήγαν στην τοπική ένωση αποκατάστασης τραυματισθέντων ζώων, αλλά είπαν πως δεν μπορούν να βοηθήσουν τη φώκια και πρότειναν να την αφήσουν να πεθάνει, διότι ήταν και αυτό μέρος της φύσης. Ομως ο Γκρίζλι και το αφεντικό του δεν μπόρεσαν να αφήσουν την φώκια αβοήθητη να πεθάνει. Ετσι, την πήραν σπίτι. Ο σκύλος κρατούσε καθημερινά συντροφιά στη φώκια, μέχρι που εκείνη έγινε καλά και επέστρεψε στη θάλασσα. Από τότε ο Γκρίζλι λάτρεψε τα δελφίνια και τις φώκιες και πήγαινε συχνά με το αφεντικό του στη θάλασσα για να βρει τους φίλους του και να κολυμπήσει μαζί τους. Και το έκανε ακόμα και την τελευταία ημέρα της ζωής του, στα 18 του χρόνια όταν πέθανε από καρκίνο... Η ιστορία αυτή στο βίντεο που θα παρακολουθήσετε.

KAΛΟ ΠΑΣΧΑ !

Με αφορμή την Μεγάλη Εβδομάδα και τη θυσία του Χριστού να σταυρωθεί για τις αμαρτίες του κόσμου, ανεβάζω ένα υπέροχο τραγούδι που αναφέρεται στη σχέση της μάνας και του παιδιού που αντικατοπτρίζεται σε εκείνη της Παναγιάς και του Χριστού. "Οι Πόνοι της Παναγιάς" γεμάτη από Ελλάδα, Κώστας Βάρναλης στην ποίηση, Λουκάς Θάνου στη μουσική και Νίκος Ξυλούρης στην εκτέλεση.

Χατσίκο... Το συγκινητικότερο έργο (Hatchi - Based on a true story)

Τις δύο τελευταίες φορές που δάκρυσα ήταν επειδή συγκινήθηκα με κάτι που αφορούσε τα ζώα. Ενα βίντεο με το Λιοντάρι τον Κρίστιαν που ξανασμίγει με τα αφεντικά του (http://axion-esti.blogspot.com/2008/08/most-moving-video-of-all-time.html), τον άδικο θάνατο του δαμαστή των άγριων ζώων, Stewe Irwin ή και τον θάνατο του δικού μου σκύλου. Στη ταινία Χατσίκο δάκρυσα περισσότερο από κάθε άλλη. Διότι δείχνει πόσο μπορεί ένας σκύλος να δεθεί με τον άνθρωπο και πόσο πιστός μπορεί να μείνει ακόμα και μετά το θάνατο του αφεντικού του και μέχρι το δικό του θάνατο. Μία αγάπη που χαρακτηρίζεται από αγνή και καθαρή ανιδιοτέλεια, αφού τα εννιά χρόνια καθημερινής προσμονής δείχνουν στον ανώτατο βαθμό την καθαρότητα της ψυχής και των συναισθημάτων του ζώου.
Το έργο αυτό είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Χατσίκο, ο οποίος γεννήθηκε στην Ιαπωνία το 1923 και υιοθετήθηκε από τον καθηγητή Εϊζαμπούρο Ουένο. Ο καθηγητής πήγαινε καθημερινά στο πανεπιστήμιο του Τόκιο με το τρένο και ο Χατσίκο τον συντρόφευε μέχρι τον σταθμό και τον περίμενε εκεί ώσπου εκείνος να επιστρέψει. Δύο χρόνια αργότερα ο Ουένο υπέστη καρδιακό επεισόδιο και απεβίωσε, αλλά ο αγαπημένος του σκύλος συνέχισε να πηγαίνει καθημερινά στον σταθμό για τα επόμενα εννέα (!!!) χρόνια περιμένοντας μάταια το αφεντικό του να επιστρέψει... Και μόνο που το γράφω δακρύζω. Δείτε το, θα σας αρέσει και θα σας κάνει καλό.

Πηγή έμπνευσης, πίστης και αισιοδοξίας: Nick Vujicic, Νικ Βούζιτιτς.

Είχα ανεβάσει πριν δυο χρόνια το συγκεκριμένο βίντεο. Αρκετοί δεν το είδαν ποτέ, άλλοι απλά το ξέχασαν. Το ανεβάζω ξανά διότι το θεωρώ πολύ σημαντικό, εκπαιδευτικό και ελπιδοφόρο.
1) Οταν γκρινιάζουμε για μικροπράγματα -και σίγουρα αυτό συμβαίνει σε όλους μας, σε ορισμένους πιο σπάνια, σε άλλους πιο συχνά- ας παρακολουθούμε το βίντεο αυτό. Θα μας βοηθήσει να βλέπουμε τη ζωή και την καθημερινότητά μας με άλλο μάτι.
2) Oσοι δεν πιστεύουν στον Θεό ή τουλάχιστον όσοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι δεν υπάρχει Θεός, ας παρακολουθήσουν το βίντεο αυτό, όχι τόσο για να πιστέψουν, αλλά για να αντιληφθούν ότι χάρη στην ισχυρή του πίστη στον Θεό, ο πρωταγωνιστής του βίντεο κατάφερε να εμπνεύσει, να δώσει κουράγιο και δύναμη και να άλλαξει τη ζωή προς το καλύτερο σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο δίνοντάς τους νόημα και ελπίδα.

Eνα ακόμα θαύμα της φύσης.

To μητρικό ένστικτο είναι ίσως το ισχυρότερο στη φύση. Αλλο ένα εντυπωσιακό βίντεο μέσα από το ζωικό βασίλειο. Μας το χαρίζει το National Geographic.